شاخه گل*** گلچهره >> Content >> خاطرات بزرگان موسيقي ملي >> مرا ببوس

آنچه درباره ی تقارن ساختن آهنگ و شعر "مرا ببوس"با اعدام چند تن از افسران توده ئی که بنابر قوانین ارتش محکوم به اعدام شده بودند در جامعه شایع شده بود،یه هیچ وجه صحت ندارد.آقای بیژن وفادار فرزند مرحوم مجید وفادار ماجرایی را که خود شاهد آن بوده چنین شرح می دهد:
همانطور که می دانید پدرم اصولا بعد سیاسی نداشت ولی با آقای "حیدر رقابی" که جوانی بسیار باذوق بود،دوستی داشت و هردو نفر به یکدیگر علاقه ی زیاد داشتند و این علاقه صرفا جنبه ی هنری داشت.بعد از وقایع 28 مرداد،به آقای رقابی 24 ساعت مهلت داده بودند که از ایران خارج شود.ایشان عضو جبهه ی ملی بود و در دبیرستان دارالفنون تدریس می کرد و سنی در حدود بیست سال داشت.روزی ساعت سه و نیم بعد از ظهر برای خداحافظی به خانه ی ما آمدند.وقتی دست به گردن یکدیگر انداختند پدرم به آقای رقابی گفت:با شما کار دارم.
به اتاقی رفتند و صدای ویلن پدرم که آهنگی را به تدریج می نواخت،شنیده می شد.در حدود سه ربع ساعت این دیدار طول کشید،معلوم شد که پدر قطعات آهنگ را می نوازد و آقای رقابی سیلاب بر می دارد.شعر قسمت اول آهنگ را شاعر ساخته بود و چون برای رفتن شتاب داشت،وقت رفتن تعهد کرد که من پیش از مسافرت شعر را تمام می کنم و منزل مارا ترک کرد.در حدود ساعت ده شب بود که تلفن کردند و بقیه ی شعر را تلفنی برای من گفتند و نوشتم و به پدرم دادند و آقای رقابی به آمریکا رفت.
من و پوران،دختر عمویم شعر و آهنگ را یاد گرفته بودیم.مدتی گذشت تا این که روز جمعه ای ناگهان شنیدیم که آهنگ مرا ببوس را خواننده ای به نام آقای "گلنراقی" با ویلن آقای "یاحقی" و پیانوی "مشیر همایون" اجرا می کند.بعد معلوم شد که پوران آن را در یک مهمانی خصوصی خوانده و صاحب خانه بدون اینکه قصدش را به او بگوید شعر را می کیرد.مدتی گذشت تا این که بار دیگر با ارکستر کامل به رهبری پدرم اجرا شد.
این تنها آهنگی بود که حسن گلنراقی خواند و با همین یک اثر برای همیشه نام خود را جاوید ساخت.
برای دریافت تصنیف مرا ببوس از قسمت دریافت موسیقی دیدار نمایید.

منبع:قصه شمع---------- نواب صفا