استاد حسین تهرانی در سال 1290 در تهران متولد شدو در شرایط سخت و نامساعد،موسیقی را به راهنمایی رضا خان باربد نزد حسین خان اسماعیل زاده که استاد کمانچه بود یاد گرفت و از سال 1307 به صور جدی به فراگیری تمبک پرداخت.سپس در محضر استادان دیگری از قبیل آقا رضا خان روانبخش و مهدی غیاثی و همینطور استاد ابوالحسن صبا هنر خویش را به تکامل رساند.به دلیل تحقیر تمبک در نزد عام،پدر حسین او را از فراگیری و نواختن تمبک منع کرد و حسین پنهانی روی یک گلدان پوشیده شده از پوست تمرین می کرد و به ظاهر و برای احترام به پدر تمبک را کنار نهاد.در حالی که رادیو افتتاح شد او و تعدادی دیگر نوازنده تمبک برای امتحان دادن به آنجا رفتند و حسین تهرانی با ویلن استاد صبا همراهی کرد و موسی معروفی او را پذیرفت. او از سال 1328 در هنرستان های موسیقی ملی،ارکسترهای مختلف،هنرستان ازاد و... تدریس کرد.شهرت تهرانی به خاطر تکنیک های چشمگیر و توانایی فیزیکی او در این ساز و ابداعات او در این زمینه است.او در نواختن تمبک ریزه کاری های منظم و شکل گرفته و شگردهای خاص را داشت و گاه با فشار و یا کشیدن نوک انگشتان بر روی پوست و ضربه زدن با انگشت یا دست دیگر،ریتم ها و تاثیرات خاص ایاد می کرد.او یک ارکستر تمبک(با حسین دهلوی و برخی دیگر) تشکیل داد.ضبط صفحه و نوار با هنرمندان بسیار از مرتضی محجوبی تا فرامرز پایور از جمله فعالیت های حسین تهرانی است.او در سال 1323 در مدرسه ی وزیری به کار تدریس ضرب پرداخت.شخصیت هنری تهرانی گذشته از سجایای تهرانی دارای جنبه های نفیسی از طنز و ظرافت و نکته دانی بود که خاص خود او بود.او برخی از تصنیف های قدیم را به خاطر داشت و بیشتر قطعه های ضربی استاد صبا و کلنل وزیری را به خوبی به خاطر سپرده بود.او سرانجام در اسفند ماه سال 1352 پس از یک بیماری ممتد درگذشت و در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.کتاب آموزشی تمبک با همکاری این استاد فقید و هوشنگ ظریف و مصطفی پور تراب و فرهاد فخرالدینی و با تجدید نظر حسین دهلوی و شرح حال حسین تهرانی توسط دهلوی منتشر شده است.      روانش شاد