قبل از اینکه خاطره را بنویسم لازم می دانم توضیح مختصری در مورد رضا محجوبی بنویسم.رضا محجوبی برادر بزرگ مرتضی محجوبی معروف به رضا ویلنی بود که ویلن را بسیار خوش می نواخت.او در سال های پایانی عمر دچار نوعی جنون شد که کس نفهمید که واقعا دیوانه بود یا عاقل که بعد ها به عاقل دیوانه نما مشهور شد.سرانجام رضا محجوبی در تیرماه سال 1333 بدرود حیات گفت.    روانش شاد
کره ی ماه در شب هایی که از سلخ به غره تبدیل می شود،یعنی شب های 12-13-14 به تدریج به صورت قرص کامل در میاید.در این شب ها نور ماه بر روی اعصاب بعضی افراد تاثیر می گذلرد،از حالت طبیعی خارج می شوند و اصطلاح ماه زده در مورد آنان به کار می رود.رضا محجوبی از جمله ی این افراد بود و در این شب ها،وضع روحیش از آنچه بود،منقلب تر می شد.معشوقه اش در این شب ها،همان "ماه خانم" بود که با او زیر لبی سخن می گفت و کسی از این زمزمه ها چیزی درک نمی کرد.گویی در این شب ها جنونش اوج می گرفت.جنونی بی آزار و غم انگیز که اصطلاحات مخصوصی داشت.از جمله کارهایی که برای ماه خانم می کرد،این بود که یک بشقاب جداگانه هنگام غذا خوردن می گذاشت برای ماه خانم.به رنگ قرمز هم رضا خیلی علاقه مند بود،به همین جهت همواره کراوات قرمز می زد.توجه او به پوست انار نیز از همین علاقه ناشی می شد ولی منشا این علاقه معلوم نیست و می تواند دلایل مختلفی داشته باشد.به هر حال همین علاقه را به معشوقه ی خیالی اش ماه خانم منتقل ساخته بود.بنابراین یک دستمال قرمز به جای پوشت(دستمالی که در جیب کوچک کت می گذرند)،یک انگشتری قرمز پلاستیکی،خیلی برایش عزیز بود و می گفت:ماه خانم برایم فرستاده!