تصنیف جاودانه ی کاروان برای نخستین بار در سال 1333 و به یاد رضا محجوبی برادر مرتضی خان محجوبی به اجرا درآمد
شعر این اثر از رهی معیری و آهنگ آن نیز از مرتضی محجوبی است و با صدای گرم بنان به اجرا درآمد.بعد ها این اثر در
برنامه ی گلهای رنگارنگ شماره ی 217 ب که در همین سایت موجود است به اجرا درآمد.استاد بنان در مصاحبه ای کاروان را
بهترین اثر خود معرفی کرد
همه شب نالم چون نی،که غمی دارم دل و جان بردی اما،نشدی یارم
باما بودی،بی ما رفتی چو بوی گل به کجا رفتی؟تنها ماندم،تنها رفتی
چو کاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رود،دور از یارم،خون می بارم
فتادم از پا،به ناتوانی اسیر عشقم چنان که دانی
رهایی از غم،نمی توانم تو چاره ای کن که می توانی
گر ز دل برآرم آهی،آتش از دلم خیزد
چون ستاره از مژگانم اشک آتشین ریزد
چو کاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رود دور از یارم خون می بارم
نه حریفی تا با او غم دل گویم نه امیدی در خاطر که تو را جویم
ای شادی جان،سرو روان کز بر ما رفتی
از محفل ما،چون دل ما،سوی کجا رفتی
تنها ماندم،تنها رفتی
به کجایی ای غمگسار من فغان زار من بشنو و بازآ
از صبا حکایتی ز روزگار من بشنو و بازآ،بازا سوی رهی
چون روشنی از دیده ی ما رفتی با قافله ی باد صبا رفتی
تنها ماندم،تنها رفتی
