همانگونه که در زندگینامه ی رهی بیان شد، رهی هیچگاه ازدواج نکرد.اما متاسفانه در بعضی کتاب ها یا سایت ها خوانده ام که
رهی به خاطر تنفری که از زن ها داشته هیچگاه ازدواج نکرده.در واقع این گونه حرف ها درست نیست
شاید علت مطرح کردن این موضوع همین شعر خلقت زن رهی باشد
کيم من، دردمندی، ناتوانی اسيری، خسته ای ،افسرده جانی
تذروی آشيان بر باد رفته به دام افتاده ای از ياد رفته
دلم بيمار و لب خاموش و رخ زرد همه سوز و همه داغ و همه درد
بود آسان علاج درد بيمار چو دل بيمار شد مشکل شود کار
نه دمسازی که با وی راز گويم نه ياری تا غم دل بازگويم
در اين محفل چو من حسرت کشی نيست به سوز سينه ی من آتشی نيست
الهی در کمند زن نيفتی وگر افتی به روز من نيفتی
ميان بر بسته چون خونخواره دشمن دل آزاری به آزار دل من
دلم از خوی او دمساز درد است زن بدخو بلای جان مرد است
زنان چون آتشند از تند خويی زن و آتش ز يک جنسند گويی
نه تنها نامراد آن دلشکن باد که نفرين خدا بر هرجه زن باد
نباشد در مقام حيله و فن کم از ناپارسا زن پارسا زن
زنان در مکر و حيلت گونه گونند زيانند و فريبند و فسونند
چو زن يار کسان شد مار ازو به چو تر دامن بود گل خار ازو به
حذر کن زان بت نسرين بر و دوش که هردم با خسی گردد هم آغوش
منه در محفل عشرت چراغی کزو پروانه ای گيرد سراغی
ميفشان دانه در راه تذروی که ماوا گيرد از سروی به سروی
وفاداری مجوی از زن که بيجاست کزين بربط نخيزد نغمه ی راست
درون کعبه شوقی دير دارد سری با تو سری با غير دارد
جهان داور چو گيتی را بنا کرد پی ايجاد زن انديشه ها کرد
مهيا تا کند اجزای او را ستاند از لاله و گل رنگ و بو را
ز دريا عمق و از خورشيد گرمی زآهن سختی از گلبرگ نرمی
تکاپو از نسيم و مويه از جوی ز شاخ تر گراييدن به هر سوی
ز امواج خروشان تند خويی ز روز و شب دو رنگی و دو رويی
صفا از صبح و شور انگيری از می شکر افشانی و شيرينی از نی
ز طبع زهره شادی آفرينی ز پروين شيوه ی بالا نشينی
ز آتش گرمی و دمسردی از آب خيال انگيزی از شبهای مهتاب
گران سنگی ز لعل کوهساری سبک روحی ز مرغان بهاری
فريب از مار و دور انديشی از مور طراوت از بهشت و جلوه از حور
ز جادوی فلک تزوير و نيرنگ تکبر از پلنگ آهنين چنگ
ز گرگ تيز دندان کينه جويی ز طوطی حرف ناسنجيده گويی
ز باد هرزه پو نااستواری ز دور آسمان نا پايداری
جهانی را به هم آميخت ايزد همه در غالب زن ريخت ايزد
ندارد در جهان همتای ديگر به دنيا در بود دنيای ديگر
ز طبع زن به غير از شر چه خواهی وزين موجود افسونگر چه خواهی
اگر زن نوگل باغ جهان است چرا چون خار سر تا پا زيان است
چه بودی گر سراپا گوش بودی چو گل با صد زبان خاموش بودی
چنين خواندم زمانی در کتابی ز گفتار حکيم نکته يابی
دو نوبت مرد عشرت ساز گردد در دولت به رويش باز گردد
يکی آن شب که با گوهر فشانی ربايد مهر از گنجی که دانی
دگر روزی که گنجوری هوس کيش به خاک اندر نهد گنجينه ی خويش
